Kreta - Malta

Einde van deze episode”

zo, 28 okt 12 16:50
Malta, Manoel Island
28 oktober 2012, 11:30 uur.

De Pas de Deux is op haar bestemming op Malta.
Dinsdag zijn we weer in Nederland.
Zo meteen ga ik nog twee camera's leeg  trekken met foto's die we maakten sinds onze aankomst op Gozo.
Een aantal daarvan hoop ik nog in het album "Kreta - Malta", op de website, te kunnen plaatsen.
De website ligt nu een tijdje stil, maar blijf wel lezen er is nog genoeg te zien en er zijn veel ervaringen die we met jullie willen delen, zowel met teksten als met plaatjes.

Onderstaand gedicht zond Kevin Pyne my op 4 september jl. via Skype Chat.
We verwachten Kevin en Clare weer gauw te zien, tijdens MPM in Muiden, op 3 en 4 november a.s.
Zijn inhoud van zijn gedicht lijkt mij toepasselijk bij de overpeinzingen naar aanleiding van onze postings op deze website door de jaren heen:

Adventurer

Can the adventurer ever
Come home again
To settle down with the rest
And to do the mundane

For are not those who
Have thrown their cares
To the wind,
Born far away out of
A curiosity that is in fact
Impossible to rescind

And while others need
Comfort posh houses
And even posh cars
Those others need but
Nothing, save but to see all
They may see of what is
This wonderful planet of ours

Dartmouth, 4-9-2012 19:21:21
Kevin Pyne

Volgend jaar zeilt de Pas de Deux weer verder. Tot dan.

Michiel

We hebben onze bestemming op Malta bereikt

zo, 28 okt 12 16:49
Manoel Island Marina, 28 oktober 2012
35 graden 54,2' Noord en 014 graden 29,8' Oost

We bereikten onze voorlopige bestemming van dit vaarseizoen eergisteren om 14:50 uur, toen Piet Kok op de drijfsteiger van Manoel Marina klaar stond om onze lijnen aan te nemen. Piet Kok is als een vader voor de schepen van veel Nederlandse zeilers en wij leerden Piet vorig jaar al kennen, op weg naar Griekenland. We lagen toen ook al een  paar dagen, hier op Malta, onder zijn hoede. Het weerzien was leuk en hartelijk en we konden direct de hartelijke groeten van Hans, Gerhard en Fred aan hem overbrengen. Als jullie dit lezen, weet dan, dat jullie allen zijn hartelijke groeten terug krijgen en dat het goed met hem gaat. En dat was ook te zien aan de brede lach op zijn gezicht.

Onze belevenissen sinds we ons anker lichtten in de Blue Lagoon bij Comino:

Toen we jl. vrijdag weer onder zeil waren, zagen we over de W-lijke horizon een deel van de vloot van de Middle Sea Race aan komen op weg naar de finish in Marsamxett Harbour voor het clubhuis van de RMYC. Het was heel licht weer. Niet zo goed voor de wedstrijd, maar wel met net  genoeg wind om lekker te kunnen zeilen. We voeren min of meer gelijk op met  de deelnemers uit de IRC klassen 3 en 4, zij het dat de racers met halfwinders, genakers en code zero's voeren en wij comfortabel, in een virtuele leunstoel, onder Yankee en kotterfok bleven. Ze  kwamen een voor een voorbij, sommigen gaven we ruimte om hun wind niet te beïnvloeden en het was een mooi gezicht. 3,5 mijl voor de ingang van Marsamxett Harbour lieten we ons anker nog vallen voot een paar uurtjes in de Qala San Marku, een aan drie zijden beschermde baai met goede ankergrond. We doken daar met onze snorkels en maakten een mooie lunch. Daar hadden we nog ruim de tijd voor, want we hadden Piet laten weten dat we er om ca. 3 uur zouden zijn.

Piet had een tijdelijke ligplaats voor ons geregeld aan Ponton B van de Manoel Marina op Manoel Island tegenover zijn woonplaats in Ta'Xbiex. We hadden graag een winterligplaats in het water gehad, maar dat was, door de grote drukte hier in alle havens, niet goed mogelijk. Maar we kunnen wel op de kant. Maandag om 12:00 uur gaan we bij de Manoel Island Yard in de kraan en wordt de boot op het droge gestald. We hadden een lijstje met aandachtspunten voor Piet gemaakt, dat we direct met hem konden bespreken. De afspraken werden snel gemaakt en alles is duidelijk. De PdD krijgt o.a. nieuwe accu's (de capaciteit is nu zo ver gedaald, dat we met de huidige accu's eigenlijk niet meer zonder walstroom aan boord kunnen wonen), het lek in de boiler wordt hopelijk effectief gedicht en zo nog een aantal andere punten. Maar bovenal is de boot onder toezicht van vertrouwde ogen en handen.

We hebben ook weer een auto tot onze beschikking en dat is fijn. Het verkeer hier op Malta biedt de gebruikelijke permanente chaos, maar zonder een eigen vervoermiddel kun je hier niet veel, of het gaat je erg veel tijd kosten. Op vrijdagavond bekeken we eerst de wedstrijdvloot aan de drijfsteigers, probeerden we met de auto of het rijden, met een rechts stuur, aan de linkerkant van de weg, nog wilde lukken. We verdwaalden direct in de soms (zeer) smalle straten van Valetta. We aten een "happy landings" diner op de Black Pearl, de voormalige zeilende schoener, die nu als bekend restaurant op de kade van Msida, voor de RMYC staat.

Gisteren, zaterdag, eerst een aantal punten van onze klussen lijst aan boord afgewerkt, 's Middag naar Valetta waar we de, voor Joost als nieuwkomer verplichte, presentatie "The Malta Experience" bezochten. Pas als je die gezien hebt, begin je de, zeer complexe, geschiedenis van Malta een beetje te begrijpen. Naast de Malta Experience is het voormalige hospitaal van de Maltezer Orde. Prachtig gerestaureerd en het bekijken waard. We staken onze neuzen om de hoek en hadden geluk. Binnen was de receptie, ter gelegenheid va de prijsuitreiking van de Middle Sea Race, nog in volle gang. We zagen er voldoende "boatie" uit om niet als party poopers ontmaskerd te worden. Zo maakten we onze eigen rondgang door het voormalige ziekenhuis van de "Maltezer Hospitalers". En passant, zagen we ook de compilatie van schitterende video beelden, die waren opgenomen tijdens de Middle Sea Race, die overal op monitors werd vertoond.

Daarna wandelden we door de oude stad, langs de oevers van de Grand Harbour en vonden we, zowaar zonder problemen, de auto terug. Het helpt wel als je hier al eens geweest bent. Daarna naar Tarxien, waar we de opgravingen van de meer dan 5000 jaar oude tempels uit het Gigantija tijdperk bekeken. Daarna voor een biertje naar de vissers haven van Marsaxlokk, aan de ZO kant van Malta. Hier liggen veel in opvallende kleuren geschilderde Maltese vissersboten en bootjes. Allen met de ogen van Osiris op hun boegen om  hen tegen kwaad en onheil te beschermen. Terug aan boord kookte Joost van onze langzamerhand  afnemende  voorraden nog een mooi maal. We dronken er een glaasje rode Maltese wijn bij. Daarna nog twee uurtje de handen uit  de  mouwen om o.a. de watermaker te  conserveren en zo winterklaar te maken. Daarna ging het licht, letterlijk een figuurlijk uit.

Vanochtend nog een verrassing. Joost had een grote wens over om ook op Malta een paar scuba duiken te kunnen maken. Gisteren bezochten we een bekende dive-shop in St. Julians, een paar km naar het Noorden langs de kust (ongeveer waar de toren van het Hilton  hotel boven alles uit steekt). Het lukte om nog een plaats te krijgen in een groep die vandaag twee duiken gaat maken. Joost zou er om half tien moeten zijn. I.v.m. de chaos van het verkeer zaten we al om 08:45 in de auto. Maar het was nog doodstil op de weg. We kwamen al om 5 voor 9 bij de duikshop, waar tegelijk met ons één duikinstructeur aan kwam. Hij had dezelfde fout als wij gemaakt. Vandaag gaat niet alleen in Nederland maar ook op Malta de wintertijd in en we waren niet een half uur, maar ruim anderhalf uur te vroeg. We kregen koffie en lachten er om. Joost mag een uurtje de duikspullen in de winkel bekijken en Michiel zit aan boord en heeft ook opeens een uur over. Dat komt mooi van pas, om deze posting te kunnen schrijven.

Michiel en Joost

Voor anker in de Blue Lagoon bij Comino Island

zo, 28 okt 12 16:48
26 oktober 2012
36 graden 00,8' Noord en 014 graden 19,4' Oost

We liggen nu nog in de Blue Lagoon, maar we zullen zo meteen anker op gaan om vandaag naar Ta'Xbiex op Malta te varen. Ta'Xbiex is de thuishaven van Piet Kok met wie we hebben afgesproken dat hij zal inspannen om een ligplaats voor de boot te organiseren, zodat de PdD op Malta kan overwinteren. Ta'Xbiex ligt aan de Marsamxett Harbour. Dit is de zeearm ten noorden  van het Schiereiland waarop de Maltezer ridders hun hoofdstad Valetta hebben gesticht.

Gisteren zeilden we naar Comino waar we, na ons vertrek uit Dwejra, al na vier uren varen ons anker lieten vallen op wind zand onder helder blauw water van de Blue Lagoon. Het is nog steeds prachtig weer. Gozo is maar een klein eiland. Eromheen zeilen is spectaculair maar het zijn maar 13,4  zee mijlen om van Dwejra hier te komen. Comino is nog veel kleiner, maar heel populair als bestemming voor dagtoerisme. Blue Lagoon ligt vol met watertaxi's, charterschepen met veel passagiers en allerlei andere, vaak kleine, dag- en visbootjes. Wij ankeren op 4 meter water met 20 meter ketting. We zwemmen, poetsen het onderwaterschip en we zien, aan het einde van de middag, de dagtoeristen geleidelijk vertrekken naar hun hotels op Gozo en Malta.

Als het rustig in de lagoon is geworden, gaan we aan land en lopen we door  het ruwe landschap naar de Santa Marija Tower, die als een voormalige militaire wachttoren vanaf de ZW punt van Comino over de doorvaart tussen Malta en Gozo waakt. Comino ligt er precies tussenin. Het eiland is onbewoond, behalve enige uitbaters van de mobiele snackbars en de verhuurders van strandstoelen, die kennelijk een onderkomen hebben georganiseerd in de barakken van het garnizoen dat  hier vroeger was gelegerd. Er zijn geen wegen, behalve sommige stukken die op een voetpad lijken en een pad waarover de mobiele snackbars zich verplaatsen. Het is hier volkomen ongerept. De kliffen zijn hoog en verticaal en  bieden een schitterend uitzicht over zowel land als  water. Het is hier in alle opzichten spectaculair mooi. En behalve een Engelstalige toeriste, die in bikini met een snorkel in haar hand over het eiland loopt te dwalen, zien we niemand. Beneden ons liggen in de luwte van de kliffen nog een paar jachten, maar als we terug keren naar de Blue Lagoon, zijn we daar nog alleen over. De rest is naar huis, of in ieder geval verdwenen van hier. Het kan niet beter.

Michiel en Joost

Dwejra

zo, 28 okt 12 16:48
Dwejra, 25 oktober 2012
36 graden 02,9' Noord en 014 graden 11,5' Oost

We liggen voor anker op een van de mooiste plekken op aarde. We liggen aan de Westkant van Gozo in een volledig door 25 meter hoge kliffen omgeven baai. Er zijn twee smalle openingen naar open water, met voldoende diepte om in de  baai te komen. De bodem is is zand en ca. 9 meter diep, dus ideaal om te ankeren. De wind komt uit het Oosten. Bij Westenwind als er deining staat op de twee smalle ingingen dan verandert Dwejra in een whirlpool, maar niet vandaag.

We zijn hier gisteren heen gevaren omdat we de ervaring van ankeren en de nacht doorbrengen in  de baai van Dwejra wilden meemaken en ook omdat Joost een arrangement maakte om, op een kwartiertje lopen van hier, te gaan duiken in het z.g. Blue Hole en de Inland Sea bij „Ras id Dwejra". In deze buurt bekend om het "Azure Window", een boogvormige rots in zee met een azuur blauwe zee er onder door. Vorig jaar waren we hier al met een auto, maar nu op eigen kiel met de Pas de Deux.

Joost maakte twee duiken met een instructeur van de duikschool en een Duitse man en vrouw als „buddy's". Het werd een groot succes, waardoor onze missie  naar Dwejra nog beter geslaagd werd.

Vannacht werd het nog spannend, omdat een zeer  zwaar onweer zich recht boven ons ontlaadde. Veel harde windvlagen uit allerlei verschillende richtingen, maar vooral met  heel veel water uit de hemel. Het regende zo hard, dat het water massief uit de lucht kwam vallen. We lagen echter goed en veilig en behalve dat er rond om ons heel veel natuurgeweld was, gebeurde er niets, behalve dat Michiel zijn kleding onder een openstaande dekventilator had gelegd, waardoor die kleddernat werd.

Ondanks dat de dinghy, vol geregend en wel nog achter de boot hangt, gaan we vandaag niet nog een keer aan wal. Duiken is er niet bij, want door het van de rotsen afgespoelde kalk is het zicht onder water heel beperkt geworden. Het water om ons heen kleurt crème wit. We gaan zo meteen het anker ophalen en zijn van plan om rond Gozo te zeilen naar Comino, een klein eilandje ten Zuiden van Gozo, waar de op alle toeristen folders vermelde „Blue Lagoon" is, waar we zullen ankeren, zwemmen, snorkelen, het onderwaterschip schoon maken en waar we ook de nacht zullen door brengen.

Morgen meer.

Michiel en Joost

Gozo

wo, 24 okt 12 10:27
Gozo, 24 oktober 2012
36 graden 01,6' Noord & 014 graden 18,1' Oost

We liggen op het eiland Gozo in de Marina van Mgarr. Gozo ligt net ten Noorden van Malta. We kunnen Malta vanaf onze ligplaats zien aan de overkant van de smalle  straat tussende beide eilanden. Het is nu 10 uur en we zijn klaar om te vertrekken naar een spectaculaire baai met hoge rotswanden aan de Westzijde van Gozi. Joost  heeft vanochtend een afspraak kunnen maken om daar te  gaan duiken met een andere groep. We brengen de Pas de Deux naar deze baai, Dwerja genaamd  en we gaan daat voor anker tussen de steile kliffen. We willen ook proberen om daar de nacht  door te brengen. Spannend.

Michiel en Joost.

Onderweg naar Malta

wo, 24 okt 12 09:58
23 oktober 2012, 16:56 MET, 7 mijl voor het eiland Gozo (het kleine zusje van Malta).
Positie 36 graden 05,0' Noord en 014 graden 24,3' Oost

Vanochtend om 07:30 vertrokken we uit de baai bij Porto Palo, op de uiterste ZO punt van Sicilië. De afstand naar Gozo is 56 mijl en het weerbericht beloofde ons geen wind. Gelukkig werd het in werkelijkheid anders. We voeren al toen de ontbijttafel in de kuip nog gedekt werd en we kregen toch meteen wind, plus de  bijbehorende deining. Dus theekopjes vasthouden, anders krijg je de hete thee in je schoot, Maar na de yoghurt met Muesli en twee koppen warme thee, snel de zeilen omhoog, motor uit, zonnepanelen op de zon gericht, Spinaker erbij, hoe comfortabel kun je het hebben. Vannacht ging het goed met de accu's. Alles afgezet wat uit kon. Ons ankerlicht was een olielamp en vanochtend nog spanning zat in de batterijen. Dat was een meevaller. Wat een mooie zeildag. De wind is nu afgezwakt en omdat we voor donker in Mgarr willen zijn staat de motor er nu wel bij en kan de computer aan om dit bericht te schrijven en zo meteen aan jullie te verzenden.

Eergisteren was ons wal-programma in Syracuse Het werd een comedy of errors. Auto huren om naar de Etna te gaan? Nee hoor, op zondag zijn alle autoverhuurbedrijven in Syracuse gesloten. Dan maar fietsen op de culturele route  door Syracuse? Ook niet, want alle fietsen zijn al opgeruimd en verder kun je alleen fiersen huren bij de autoverhuurder en die zijn gesloten. Zelfs het Toeristen bureau was nog gesloten. Maar om 10 uur was ons plan toch klaar. We gaan naar het archeologisch Museum in het Noorden van de stad met daar vlak  naast een Oud Romeins Amfitheater en een Oud Grieks Theater. Het werd een fantastische dag. Niks geen Etna, niks geen cultuur fietstocht. Dit was gewoon  beter. Het museum is een geweldige ervaring, die je, als je ooit in Syracuse komt, niet mag missen. Wat een culturele rijkdom vertegenwoordigd het eiland Sicilië. Het ligt op het kruispunt van alle handels routes van de oudheid en ook nog van het heden.  Een mengeling van heel veel verschillende culturen die ook al  in de archeologische vondsten is terug te zien. Een vredelievend land, dat welgevaren is dankzij de strategische positie midden in het Mediterrane gebied. Een zeer rijke fauna. Wie wist er, dat er een paar duizend jaar geleden olifanten leefden op Sicilië en ook op Malta? Wij nu wel.

het amfitheater is indrukwekkend, zoals alles wat uit de Romeinse tijd stamt, grootsheid, macht en rijkdom uitstraalt. Vlak er naast een groot Grieks Theater, als het ware een recreatie park uit de oudheid. Vlak er achter immens grote grotten, waarvan er één vernoemd is naar de Tirannieke Dionisius. Je hebt niet  heel verbeelding nodig om je zelf terug te wanen in de oudheid. Zeker na de inhoud van de archeologische drinkbeker die we eerder op de dag al genoten hebben, in het museum. Deze bijzondere dag sloten we af op de boulevard aan de Westkant van Ortigia, de oude stad van Syracuse. Met een biertje in de hand genieten van de zonsondergang over de baai van Syracuse. We sluiten de dag af op het plein voor de Duomo van Ortigia, waar het zwart is van de mensen. Weinig toeristen, veel bewoners van de stad zelf, die komen kijken naar het marionetten theater en andere optredens, maar vooral ook naar elkaar. Wij eten een pizza Calzone en een pizza 007 in de Pizzeria del Duomo. De deuren van de basiliek gaan dicht en wij rollen moe en tevreden onze kooien in, aan boord van de PdD.

Op maandag varen we naar Porto Palo. 28,5 mijl prachtig zeilen. Of de accu's het houden is toch even spannend. maar het gaat uiteindelijk allemaal prima. Nu op weg naar Gozo en Malta.

Tot later.

Michiel en Joost

Aangekomen in Siracusa

wo, 24 okt 12 09:57
Siracusa, 20 oktober 2012, 12:55 uur
Yachting Marina, positie 37 graden 03,7''  Noord en 015 graden 17,4' Oost

We liggen comfortabel in de Yachting Marina van Siracusa, aan de walstroom om onze geteisterde accu's rust te geven. We maakten een heel vlotte oversteek. Zo als dat heet " uit het boekje". Dat wil zeggen prachtig weer, bakstag wind. 285 NM in 52 uren. gemiddeld 5,7 knopen over de grond gemeten. Veel geslapen, lekker uitgerust. Wij zijn tevreden. Doordat we  veel zon hadden, konden de zonnepanelen voldoende extra energie opleveren en hoefden we, ondanks onze kreupele accu's, de motor maar spaarzaam te gebruiken. Vanmiddag maken we een wandeling door de oude stad van Siracusa, Ortigia. Morgen gaan we niet varen. We gaan straks plannen maken voor een uitstapje op de wal.

Wordt vervolgd.

Michiel en Joost

80 mijl voor Syracusa op Sicilië

vr, 19 okt 12 18:10
19  oktober 2012; 17:45 uur MET
37 graden 20,4' Noord en 017 graden 13,9' Oost

We maken een prachtige oversteek van Giekenland naar Italië. Het weer kan haast niet beter. Onbewolkt. Overdag 27 graden in de kuip en 's nacht alleen maar een dun jack boven je T-shirt en korte broek. De wind is NO, dus schuin  van achteren, met een  kracht van 3 à 4 Beaufourt. We worden heel comfortabel naar Sicilië  gewiegd. Ons wachtsysteem is 3 uur op en 3 uur af en doordat het allemaal  zo rustig gaat slapen we goed en  veel.

Er is één probleem terug gekomen, dat ons wel bezig houdt. De capaciteit van de  accu's is zo ver terug gelopen, dat we er vrijwel niets meer aan hebben. Doordat de zonnepanelen overdag zo veel zon krijgen en we ook de DuoGen (watergenerator) in het water hebben,kunnen we bij daglicht zonder motor varen. 's Nacht moet de motor ongeveer "3 uur aan / 3  uur uit" om de navigatiesystemen en de verlichting te laten werken. Hopelijk is  er straks als we in Malta zijn genoeg tijd en gelegenheid om dit heel vervelende euvel te laten  verhelpen. Het gekke is dat mijns inziens de accu's nog helemaal niet zo oud zijn. Waarom de capaciteit nu zo beperkt is, is vooralsnog een raadsel.

Desalniettemin hebben we het zeer naar ons zin. We lezen allebei weer eens een boek achter elkaar uit. En voor de innerlijke mens wordt uitstekend gezorgd. Behalve aan elektriciteit hebben we niets te kort.

We  melden ons later weer, naar verwachting vanuit Syracuas in Italië. Nog 80 mijl te gaan. Aankomst daar ca 0900 uur morgen ochtend?

Michiel en Joost

Onderweg naar Syracuas, Sicilië

do, 18 okt 12 17:01
18 oktober 2012, 10:00 uur MET
positie 37 graden 35,5' Noord en 020 graden 19,8' Oost
nog 243 NM te gaan naar Syracusa

Sind gisteren heeft het weer zich zeer verbeterd. Een groot Hogedruk gebied ligt over de Oostelijke Middellandse Zee. Het heeft er alles van dat we een week met heel mooi weer tegemoet gaan. Vrijwel geen bewolking, geen regen van enige betekenis, alleen ver ten Zuiden van ons nog  enige onweersdreiging en een matige wind tussen NW en NO. Ideaal voor onze oversteek. We zijn gisteren eerst nog naar Zakinthos gevaren, waar we diesel olie tankten en inkopen deden. De zeiltocht van 24 mijl liep als een zonnetje. Eerst nog een paar forse regenspetters, maar halverwege werd de lucht blauw, en ruimde de wind die ons op een precies bezeilde koers voor de haveningang bracht. We troffen daar wederom de Marianne met Marianne en Erik Plate. We hadden weer een zeer genoeglijke avond bij hen aan boord.

Onderweg besloten we om de uitstekende gelegenheid  voor  de oversteek naar Italië meteen te benutten en niet nog een dag op Zakinthos te blijven, c.q nog een bezoek aan de haven van Fiskardo te brengen op Ceffalonia, het eiland ten Noorden van Zakinthos in de Ionische Zee. We hebben weliswaar nog genoeg tijd over, maar "don't try your luck", was ons motto. Dus: "gaan met die banaan".

Vroeg op voor nog een paar boodschappen in de supermarkt. Gisteren gingen we, tegen beter weten in, zonder lijstje naar de winkel en dan vergeet je paar dingen, zoals dit keer het brood, de tomaten en extra Coca Cola. De haven heeft wel Wifi voor een internet verbinding, maar die deed het niet, zo vertelde de havenmeester ons, maar aan de kade was wel een intenetcafé met goede koffie en Wifi. Berichtje naar huis dat we vandaag vertrekken en om 09:00 lijnen los, anker op en weg. Op de Marianne heerst nog diepe rust.

We zetten onze horloges een uur terug. Onze Griekse beleefdheidsvlag wordt gestreken en we lopen ruim zes knopen met een bakstag wind ten Zuiden van Zakinthos langs. In lij van het eiland valt de wind vrijwel geheel weg en we moeten toch nog drie uren op de motor puffen. We hebben nu een Noorden wind van gemiddeld 10-11 knopen. We varen onder de grote Yankee, de kotterfok en het volle grootzeil met 6,5 knopen SOG (i.e. Speed over Ground). Als dit zo doorgaat dan zijn we zaterdag morgen bij zonsopgang al op Sicilië. We rekenen daar maar niet op, want in de loop van vrijdag neemt de wind af en draait naar recht van achteren. Dat zal ons nog wel wat vertragen. Voorlopig gaan we wel lekker een snel op ons doel af.


Michiel (die op wacht is) en Joost (die ligt te slapen)

Verwaaid, veronweerd en verregend in Katakalou

wo, 17 okt 12 09:13
Katakalou, 16 oktober 2012
Positie 37 graden 38,9' Noord en 021 graden 19,1' Oost

Het onweer dat we drie dagen geleden, kregen voor dat we vertrokken uit Pylos, was de voorbode van een periode met slecht weer. We liggen nu in Katakolou, op de W-kust van de Peloponnesos en ca. 25 NM ten ZO van het eiland Zakinthos. Sinds onze aankomst hier heeft het een paar maal flink gestormd, kregen we dagelijks ten minste één zware onweersbui, en tussendoor regende het, soms hard.

Op zondag de 14e oktober zeilden we met een stevige wind van achteren snel en comfortabel de 30 mijlen van Kyparissia naar Katakolon. Het plaatsje ligt net achter een schiereiland met een haven voor (heel) grote cruise schepen, waarvan de passagiers van hieruit de archeologische site van Ancient Olympia kunnen bezoeken. Ja, dat is de plek waar vanaf de 4e eeuw BC de oorspronkelijke Olympische spelen werden gehouden, totdat die in de 4e eeuw AD werden verboden. Noord van de kades voor de cruise schepen ligt een jachthaven. Althans dat was vroeger een redelijk goed uitgeruste marina met drijfsteigers. Bij onze aankomst merkten we dat daar niet veel meer van over is. De steigers weden enige jaren  geleden door een storm zo beschadigd dat ze werden weggehaald, om daarna nooit meer vervangen te worden. Wat overbleef is een grote ca. 100 bij 100 m grote betonnen bak met verticale betonnen kades. Het wordt een enorme wasmachine als de wind uit het ZO komt en als die dan naar het O draait dan wordt de situatie bijna onhoudbaar. Dat gebeurde ons de eerste nacht. We konden geen havenmeester vinden en we hadden al afgemeerd, zo ver naar het Z als we konden, want daar kwam de wind toen nog vandaan. Na weer een zwaar onweer, draaide wind echter naar het  O en lagen we aan lager wal in de volle golfslag van het open water. De  havenmeester verscheen toch nog en adviseerde ons te verkassen naar de NO hoek, waar we twee mooringlijnen mochten gebruiken om ons van de kant te houden. Dat was geen overbodige luxe. We lagen te  springen alsof we op een wild paard zaten, maar andere schepen hadden het nog veel slechter. Behalve dat we slecht sliepen gebeurde er gelukkig verder niets, maar de beschrijvingen van deze haven in de verschillende pilots, behoeven dringend aanpassing. Niet dat dat veel zal helpen, want alle havens in de omgeving zijn open naar het O en ZO, dus er is geen alternatief voorhanden. Behalve 30 mijl terug tegen windkracht 7 in, door een wilde zee, naar Kyparissia, dat, in tegenstelling tot wat er in de pilots staat, sinds de verbouwing, uitstekende bescherming biedt. Maar ja, daar kwamen we net vandaan.

De weersverwachtingen  voor de komende twee dagen blijven waardeloos. Vrijwel zeker dagelijks een zwaar onweer en een ruwe zee. Uiteindelijk lagen we eigenlijk wel  goed en op de momenten dat 's nachts de wind ging liggen ging  het prima. We maakten van de nood een deugd, haalden de mooringlijnen nog wat strakker,  we vierden de vier springen die we zowel aan BB als aan SB hebben uitstaan nog wat op, zodat we niet zo liggen te rukken aan de achtertrossen en we een veilige  afstand tot de wal hielden, en we besloten om in de trein naar Olympia te  gaan. Dat leek een beter, interessanter, comfortabeler en ook in alle andere opzichten een beter besteding van onze dag dan te gaan varen naar een haven waar we ook geen bescherming zouden hebben.

Het station ligt op nog geen 100 m van de boot. De  treinrit kost 45 minuten en Ancient Olympia is fantastisch. Een prachtig gepresenteerde archeologische site, een heel mooi museum, dat alles wat er op de site  te zien is in een tijdsperspectief zet en bovendien de verbanden tussen de Griekse goden verering, de sport en de maatschappij uit die tijd heel duidelijk maakt. Meest opmerkelijke conclusie na ons bezoek is, dat in Ancient Olympia de sport ten dienste stond van de goddelijke verering. Olympia is meer een heilige plaats (sanctuary), en dan vooral een venue waar de sport wordt beoefend ter ere van de goden, vooral Zeus en Hera. Naar het begin van onze jaartelling toe en ook in de eerste eeuwen AD, kwam het primaat steeds meer bij de sport  te liggen, waardoor de oorspronkelijke waarden van Olympia eigenlijk verloren zijn gegaan. Zoals ook de goddelijke verering zoals de oude Grieken die beoefenden, verloren is gegaan. Een heel mooie dag voor ons, waarop we ook nog eens veel leerde begrijpen van de Griekse oudheid.

Na onze uitgebreide bezoeken wilden we de trein terug naar de haven nemen, want we hadden immers, tegen gereduceerd tarief twee retourtjes gekocht. De treinen tussen Katakalou en Olympia kennen echter geen spoorboekje, want ze rijden als de cruiseboten er zijn, resp. als die gaan vertrekken. De laatste trein was al om twee uur 's middags en het was al 4 uur. Het was ons wel opgevallen dat het zo stil  was in Olympia, alsof er een gevaarlijke ziekte was uitgebroken. Nee hoor, de laatste trein van die dag was weg. Via de uitbaatster van de bar naast het station, die aan haar bar hing te slapen, kregen we de plek aangewezen waar de bus naar Pyrgos zou stoppen en in Pyrgos konden we dan overstappen op een andere bus naar Katakalou. Eigenlijk was het wel zo leuk. Bij nader inzien kostte het de helft en we reden door de dorpen en het prachtige landschap van de Peloponnesos.

terug op de haven zagen we mensen aan boord van een ander Nederlands jacht, de Marianne een 50 voeter ontworpen door Hoek, uit Muiden. We raakten in gesprek, werden uitgenodigd aan boord bij Erik en Marianne Plate, die 10 jaar met hun boot in Muiden hadden gelegen, naast onze eigen thuishaven van de KNZ&RV, om zich voor te bereiden op hun reis rond de wereld die nota bene in 2005 begon. Hetzelfde jaar waarin de PdD voor het eerst vertrok. We hadden elkaar veel te  vertellen die avond en ook de avond er na. Het weer wil maar niet beter worden. Maar morgen hopen we dan toch naar Zakinthos te varen met gewoon goed weer, zoals dat hoort. Ook Erik en Marianne vertelden ons vanavond dat ook zij morgen hopen naar Zakinthos te gaan. Een paar markant feiten: Erik Plate was in 1966 een paar maal bij ons thuis  op de Bachlaan in Hilversum. Hij had toen een relatie met mijn nichtje Lideke. Hij kent ook de Aemilia II, het schip van de familie Prins, als ook de Jonas, het schip van mijn ouders dat nog immer in Muiden ligt.

Ik blijf het zeggen. De wereld is een dorp, voordat je het weet kom je elkaar weer tegen.

Michiel en Joost

Full Kreta - Malta Archive